Vanmorgen schreef ik al dat Lotte vandaag een paardrijwedstrijd had. Aan het eind van de dag was de uitslag en rappapammm... Lotte is in haar klasse tweede geworden! Hoe knap is dat!!!



Wat is ze blij! En wat ben ik trots!!!

Zondag 20 mei 2012... Vandaag! Het is feest op de Borsatoweblogjes! Dit doet me denken aan de feesten die we ieder jaar vierden op de Borsatochatbox. Ook al zo leuk! Gaan we dit ook ieder jaar vieren?

Alleen hebben we een druk dagje vandaag. Luuk heeft een Lord of the Rings dag met twee vrienden van hem. Vanmorgen om 8 uur stonden ze al op de stoep. Drie delen van zo'n 3,5 uur per stuk... Pfff, zij liever dan ik, hahaha!! De eerste worstenbroodjes hebben ze al naar binnen gewerkt en er staat ook nog veel paprikachips op het menu. Wat een feest!

Ondertussen zijn we met Lotte naar de manege geweest. Lotte heeft vandaag een wedstrijd. Ze was om 10:05 uur aan de beurt, maar voor die tijd moest Laila nog geborsteld, opgezadeld en speciaal voor vandaag moesten haar haren in de vlecht. Nu kan ik Lotte's haar wel invlechten, maar bij een pony had ik dat nog nooit gedaan.

Gelukkig ging het prima en mocht Lot in de buitenbak inrijden. Ik zag een gespannen koppie bij Lotte en eerlijk is eerlijk, bij mij begon het ook wel te kriebelen... Het liep iets uit. Lotte's vriendin Yara moet pas om 13 uur, maar was vroeg uit haar bed gekomen om bij haar BFF te komen kijken. Super!!

Lotte was aan de beurt en reed naar mijn onervaren en bevooroordeelde mening perfect. Aan het eind van de middag is de prijsuitreiking, dan horen we hoe goed het was. Ik ben benieuwd!!

We zijn naar huis gegaan, uiteraard wilde ik hier wel even mijn neus laten zien. Op de achtergrond hoor ik de 'muziek' van de Lord of the Rings... Volgens mij wordt er op dit moment iemand vermoord... Lekker hoor!

Vanmiddag hebben we nog een verjaardag en uiteraard gaan we straks nog even bij Yara kijken. Zo mag ik een oude broek aantrekken om in de tuin aan de slag te gaan. We hebben een nieuwe schutting geplaatst, de buren hebben gisteren nieuwe tegels gekregen, maar daardoor is de rand tegen de schutting aan wat verzakt, dat mag weer omhoog gehaald worden. Ik heb andere hobby's, maar wat moet, dat moet.

Verder wil ik iedereen op deze heugelijke dag heel veel plezier wensen! Ik was al aanwezig bij het testen van de logjes. Ook al log ik de laatste tijd wat minder, het blijft een bijzonder mooi initiatief wat ik een warm hart toedraag!!

Gefeliciteerd Borsatoweblog!!

Afgelopen donderdag mocht ik me rond kwart voor 11 's morgens melden in Rotterdam bij de Van Nellefabriek. Ik zou voor Wella model gaan zitten om een nieuwe lijn haarkleuring uit te testen. De dag ervoor hadden de kappers die hieraan mee deden het theoretische gedeelte geleerd en deze dag gingen ze het in de praktijk brengen.

Ik vond het toch wel een beetje spannend allemaal. Ik moest komen met een zwarte broek, een zwarte top en hoge hakken aan. Dit allemaal als doel om na de kleuring nog op de foto te gaan. Hoe dat in zijn werk zou gaan, daar had ik nog niet echt een beeld bij.

Op tijd was ik aanwezig en nam plaats op de daarvoor bestemde stoelen. Niet lang erna kwam er een kapster naar me toe en zij vertelde dat ze wel met mijn haar aan de slag wilde. Helemaal leuk! Ik werd begeleid naar ons plekkie. Ze bekeek mijn haar, vroeg naar mijn wensen en al snel waren we eruit: een mooie warme bruine kleur met highlights en ze zou mijn haar iets meer in lagen knippen met daarbij een pony. Top!

Ook de mensen van Wella bemoeiden zich ermee en keurde het plan goed en zo bleef ik lekker op mijn plekkie zitten terwijl Anne mijn haar in de verf zette. Niet zomaar, maar met folie hier, folie daar, het zag er zeer indrukwekkend uit.

We kregen een overheerlijke lunch met allerlei sandwiches, soep, salade, perfect geregeld! En toen was het tijd om de boel uit te spoelen. Zelfs met natte haren was het veelbelovend. We waren beide erg nieuwsgierig!

Toen pakte Anne de schaar erbij en vielen er vele lokken op de grond. Er is weinig van mijn lengte af, maar om de boel wat voller te laten lijken kreeg ik wat meer lagen en jawel een pony. Mijn haren werden gedroogd en toen mocht ik naar de visagie.

Normaal gesproken maak ik altijd modellen op, nu was het andersom en dat is best een gekke gewaarwording, maar wel een onwijs leuke. Ik heb zitten genieten op die stoel.

Anne was toen weer aan de beurt om mijn haar te stylen. Eerst met de borstel en de föhn, daarna met de stijltang gekruld, ik keek mijn ogen uit en bleef gewoon lekker doorgenieten.

Ik mocht mee naar achter waar een kledingrek klaar stond. Op mijn zwarte broek en top mocht ik een shirt aantrekken en toen kwam voor mij het spannendste moment. Ik ben wel gewend om zo nu en dan voor de camera te staan, maar niet voor een onbekende fotograaf en dat vond ik toch wel een dingetje... Maar ik heb me er doorheen geslagen. De foto's heb ik nog niet, als het goed is ontvang ik ze nog.

Als afsluiting kreeg ik een goodybag met allerlei artikelen van Wella erin. Helemaal leuk!

Even na 17 uur reed ik de parkeerplaats af. Een blij meisje met mooie haren en een ervaring rijker. Heerlijk zo'n ik-dagje!

Houston
'Brilyn Black Inspiration'

28 augustus 1998  - 3 april 2012

 

Vandaag is ons meisje heel erg tien geworden. Hoe tien kan je zijn!!



Liefje,

Gefeliciteerd met je verjaardag! Een hele gezellige dag gewenst mop!!

Kus!

Papa, mama en Luuk!

Als ik 's morgens naar mijn werk rij en ik langs het Kralingse Bos sjees, zie ik altijd mensen hardlopen. Als de zon schijnt, als het vriest, als het regent, ze lopen er altijd. Iedere ochtend zie ik een vrouw lopen, warm aangekleed, capuchon op haar hoofd. In hoeverre ik het kan zien is het een Marokkaanse vrouw. Ik heb zo'n bewondering voor al die mensen, maar voor dat vrouwtje in het bijzonder. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ik vind haar zo aandoenlijk.

Het is een goede manier om aan je conditie te werken. Je hebt weinig meer nodig dan een goed paar schoenen en voor de rest eigenlijk niets. Nou ja, niets... Een gezonde dosis doorzettingsvermogen en discipline.

Een poosje terug was mijn buurvrouw hier op visite. We kletsten wat en toen kwam het gesprek op hardlopen. Zij deed het altijd en wilde het weer op gaan pikken en voordat ik er erg in had, zei ik dat ik wel met haar mee ging doen.

Een vrouw een vrouw, een woord een woord... Dus op de afgesproken tijd stond ik met mijn nieuwe hardloopschoenen aan voor haar deur en liepen we een rondje door Schoonhoven. Het viel me niets tegen. Ik vond het lekker en voelde me erg voldaan. In die week zijn we nog een keer gegaan.

Toen kreeg ik griep, viel de buuf van de trap en hield er veel blauws en een hersenschudding aan over. Vorige week had ik veel afspraken en was geen avond thuis, kortom: gisteren zijn we weer begonnen.

5 Km hebben we gerend, gewandeld, vreselijk sportief bezig geweest. Jammer genoeg ging ik nog wel flink op mijn plaat. Het hondje van de buuf liep mee en liep zo voor mijn voeten dat ik onderuit ging. Een kapotte knie en een schaafwond op mijn handen was het resultaat.

Morgen gaan we weer! Het schijnt dat als je het lang genoeg doet, je het echt lekker gaat vinden en het gaat missen als je niet gaat lopen. Ik ben benieuwd wanneer dat gaat gebeuren, haha!!

Het is alweer ruim een week geleden dat ik een avondje door mocht brengen in het Utrechtse Vredenburg, 'Dichtbij'. Samen met Martine, Hellen, Angelique en Kelly hebben we staan blauwbekken voordat we plekjes aan het hek bemachtigden. Een tikkeltje naar links, maar dat mocht de pret niet drukken.

We hebben vreselijk veel lol gehad om een vrouw met een roze verlicht decolleté, geschrokken van een flauwvallende man, maar vooral genoten van alles wat er op het podium gebeurde.

Lekker uit je dak, mooie luisterliedjes, slikken, heel hard meezingen en dat alles met een stel lieverds om je heen. Ik kan aan dit soort avondjes wennen! Marco pakte tijdens Je Zit Op Rozen camera's van fans op de eerste rij en zo ook van Kelly. Deze foto is daar het bewijs van. Hoe leuk!



Na afloop bleven we met een groepje wachten en wachten... En dan denk je: als ik nu naar huis ga, zal je zien, dan hoor je later dat hij binnen 5 minuten naar buiten kwam. Dat wil je niet, dus blijf je wachten, hoe koud en hoe nat ook. Maarrrr... Op een gegeven moment haalde Angelique haar autootje, dat was goed toeven!

De foto bovenaan is het bewijs van het wachten.

Hellen twitterde over dat ze naar de theatershow van Paul de Leeuw geweest was en vol enthousiasme vertelde ze hoe leuk het was. In Rotterdam had ik al reclameborden zien staan, ik wilde heel graag naar 'Poephoofd'!

Ik keek op de site van het Nieuwe Luxor of er nog kaartjes te koop waren. Voor de show van woensdag en donderdag waren er nog wat plaatsen beschikbaar. Ik bedacht me geen moment en stuurde een sms naar mijn buurvrouw. Ze reageerde direct en positief. Ze wilde heel graag met me mee. Yes!!

Kaartjes werden besteld en het was al snel donderdag. We reden naar Rotterdam, parkeerde de auto om erachter te komen dat onze chipknip vrijwel leeg was. Gelukkig waren we bijtijds gegaan, we hadden alle tijd om de boel op te laden. Ook voor een kop thee was nog een klein beetje tijd over.

Achterin de zaal namen we plaats. We hadden prima zicht, leuke zaal! Paul begon. Het was grappig, ontroerend, hilarisch en vooral erg leuk. Om 22 uur was de show afgelopen, maar daarna gaf hij nog een kookdemonstratie in de voyer.

Daarvan heb ik weinig meegekregen, maar wel van de verkoop van Paul zijn (kook)boek. Paul deed goede zaken en signeerde voor wie dat wilde. De rij was lang, maar wij vermaakten ons wel.

Ik maakte foto's voor Jessica die er ook was en uiteraard toen mijn buuf haar boek liet signeren. Jammer genoeg drukte zij op het verkeerde knopje toen ik aan de beurt was, maar ach, ik heb een mooie gesigneerd boek en ben een herinnering rijker!

Ben je in de gelegenheid om naar Paul in het theater te gaan? Aanrader!!

Als je een briefje als deze vindt en leest, dan voel je een warme golf van liefde door je lichaam heen gaan. Dan voel je je ineens weer iets minder schuldig dat ik relatief veel werk, dan doe ik het nog niet zo gek...

Gisteren heb ik niet naar de IQ test gekeken en heb deze dus ook niet gedaan. Nu heb ik die test niet echt nodig om te weten dat ik niet dom ben. Wat ik wel heel erg dom vind is het volgende.

Op vakantieveilingen.nl zijn er mensen die gaan bieden op een item die ze naar alle waarschijnlijkheid willen winnen,soms al uren voordat de veiling sluit. Ik vind dat niet getuigen van bijster veel snuggerheid. Het enige wat je daarmee bereikt is dat de prijs stijgt en dat vindt de aanbieder waarschijnlijk wel leuk, maar ik niet.

Weet wat ik ook niet begrijp? Er zijn mensen die naar mijn bescheiden mening in de eerder genoemde categorie vallen, die bieden meer dan de kostprijs... Hoe suf is dat! Haha!!

Nou, dit wilde ik even kwijt. Dat dus...

Ik overdrijf niet als ik zeg dat Lotte al jaren om een konijn vraagt. Telkens zeiden we nee, of nou ja, Ries bleef nee zeggen. Ik zag dat Lot dit héél erg graag wilde en ik had er wel vertrouwen in dat ze erg goed voor dit beestje zou gaan zorgen.

Lotte hield vol, de ene periode wat meer, de ander wat minder. Een paar weken terug kreeg een klasgenootje en vriendin van haar een... jawel, konijn. Verbolgen was ze, uiteraard was ze wel blij voor haar, maar het was toch niet eerlijk dat zij er niet één had.

Ze schreef van de week een brief aan Ries, een hele lieve met dezelfde vraag. We gooiden het weer in de groep en dit keer stemde Ries in. Vrijdagochtend vertelde ik Lot het goede nieuws. Och, wat was ze blij!

Ik beloofde dat ik na mijn werk naar de dierenwinkel in Bergambacht zou rijden om te kijken wat ze daar allemaal hadden. Ik zag de konijntjes en eentje keek me al aan, die was wel heel erg leuk! Ik ken de eigenaar nog van vroeger, ik stond even met hem te praten tot mijn telefoon ging, hihi! Een ongeduldige Lotte.

Ik reed snel naar huis en pikte haar op. In de winkel aangekomen lachtte de eigenaar ons al toe. Niet veel later stonden we voor die glazen bak waar al die pluizenbolletjes rond huppelden. Lot wees precies hetzelfde konijntje aan als waar ik mijn oog op had laten vallen.

Lotte mocht haar vasthouden en ondertussen kozen we een hok, voer, hooi en de hele rataplan. Een naam was ook al bekend, de hangoor zou Fluffy gaan heten. Ik maakte al grapjes over, maar ze was er zeker van, zo ging ze heten.

We reden snel naar huis, Fluffy bleef bij Lotte op schoot. Ries was al thuis, dus alles kon al vol trots geshowd worden. Ik denk dat ik geen uitzondering ben als ik zeg dat ik het heel fijn vind om mijn dochter zo blij te zien, maar blij is een understatement of the year.

Ze roept nog steeds dat ze niet kan geloven dat ze eindelijk een konijn heeft. En ik moet zeggen, Fluffy heeft mijn hart ook al gestolen hoor. Het is zo'n grappig en lief beestje, ze is zo leuk!!

Op zich komt de timing ook wel goed uit. Houston zie je achteruit gaan, piept zo nu en dan, naar ons idee, van de pijn. Zo zielig. Vanmiddag kon hij amper op zijn poten staan. Later ging het weer beter. Ik ben bang dat we snel een beslissing moeten gaan nemen over hem, want pijn hoeft hij natuurlijk niet op zijn oude leeftijd te hebben... Moeilijk!